Hallo,

Ik ben 21 en heb heel erg veel last van migraine.
Heb alle mogelijke medicijnen al gebruikt, heb fysio gehad, ben naar een opticien geweest, het een ct-scan gehad.. en ik ben helemaal gezond.
Afgezien van de ontzettende pijn, die erg deprimerend werkt.
Ik heb een baan, maar door mijn pijnstillers (die ik niet kan missen) raak ik die waarschijnlijk kwijt.
Ik ben er gewoon niet meer bij.. ik ben niet dom al zeg ik het zelf maar zo voel ik me wel.
Alsof ik niet alles mee krijg.
Ik sta op met pijn en ga er mee slapen.
Een aanval heb ik een paar x per week.
Helaas valt ook mijn zicht weg als ik een aanval heb.
Ik ben nu in de ziektewet, om even rust in mijn hoofd te krijgen maar ik kan natuurlijk niet heel mijn leven op bed blijven liggen.
Ik snap mijn baas heel erg goed, die is niet blij met mij en geloof me ik zou het heel graag anders zien.
Ik word er doodziek van, ben heel de dag verdrietig omdat ik mijn leven niet kan leven hoe ik het wil.
Als ik mijn baan kwijt raak, krijg ik natuurlijk bij de volgende baas hetzelfde.
Zo zit je in een visuele circel.. en dan? ik kan onmogelijk op mijn 21ste arbeitsongeschikt worden verklaard.
Helaas zien ook heel veel mensen de ernst van de situatie er niet van in, die denken maar dat ik me een beetje aanstel.
Ik moet volgende week naar de bedrijfarts, ik hoop dat die mij kan helpen.. ze willen mij natuurlijk snel weer aan de bak hebben dus misschien kan hij me verder helpen.
Het slaat helemaal nergens op, maar ik ben op mijn 21ste al levens moe.. van alle jaren pijn en niemand die me echt kan helpen.

Hoi Bianca
Ik herken veel in je verhaal. Ik heb al meer als 20 jaar migraine (ben nu 36).
Heb ook de periode gehad dat ik het niet meer zag zitten, en me vaker af vroeg of mijn leven nog wel zin had. Voelde me schuldig op m'n werk, naar familie toe (regelmatig feestjes en verjaardagen af moeten zeggen) en ook naar mijn relatie toe. Nooit spontaan een dagje uit, nooit op vakantie. ik denk dat je deze fase door moet komen, dat iedereen dat meemaakt. Bij mij kwam de verandering na gesprek met mijn huisarts en de bedrijfsarts. Mijn huisarts (ik was net overgestapt naar een andere) maakte mij even heel erg duidelijk dat ik een ziekte had die niet te genezen was en dat ik wel kon blijven ontkennen of boos worden dat dit gebeurde. Ik moest het gaan accepteren en mijn leven op aanpassen. De bedrijfsarts (had ik zelf gesprek mee aangevraagd) zei meteen migraine? :dat is rust, reinheid en regelmaat. Het feit dat ik eindelijk voelde dat ik serieus werd genomen, maar ook dat ik mezelf serieus moest nemen heeft de verandering ingezet.
Mijn leven is flink beperkt, maar ik heb wel weer een leven. ik ga bijv op vaste tijden naar bed en sta op vaste tijden op.(weekend, vakantie altijd dezelfde tijd), ik kom wel eens op een feestje, maar ben dan dus echt op tijd thuis. Bepaalde voedingsmiddelen laat ik staan, als ik migraine heb maar ik heb het een beetje in de hand met medicijnen ga ik werken. Wetende dat ik kan gaan als het niet lukt. (voorheen bleef ik dan maar, kon het toch niet maken. met als gevolg, kotstend thuis komen en dagen ziek). als het te erg is ga ik niet werken, maar probeer daarna ook niet met alle macht om werk in te halen. Ik werk in de psychiatrie en sta alleen op een groep.Dus ik vond het erg moeilijk om te zeggen ik ga naar huis en de groep alleen achter te laten. Nu gaat dat beter, ze hebben er ook niets aan als ik blijf en daardoor langer uit de running ben.
En weet je wat het me oplevert? ik heb nog steeds migraine, zelfde frequentie maar soms iets minder heftig. Maar het belangrijkste is dat ik een prettig leven heb tussen de aanvallen door. Al is het soms maar kort. Ik voel me niet meer schuldig (meestal) en pak het moment dat ik even hoofdpijnvrij ben. In mijn relatie brengt het ook meer rust. Hij heeft er zijn weg ook in gevonden en me duidelijk gemaakt dat ik me niet schuldig moet voelen. ik kies er toch ook niet voor.
Op de momenten dat de migraine er is, denk ik nog steeds wel eens, was ik er maar niet meer. Zo wil ik niet verder. maar als het voorbij is kan ik weer genieten.
Heel veel succes en sterkte erme.
gr Wen

Ik herken het helemaal Bianca.
Ik heb een lange tijd ook wekelijks migraine aanvallen gehad, op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat mijn leven alleen nog daaruit bestond. Werk, huishouden ging allemaal niet.
door bepaalde voedingsmiddelen niet meer te gebruiken heb ik het grotendeels kunnen stoppen maar helaas zitten sommige dingen er gewoon niet in voor mij. Op mijn werk betekent dit ook dat ik in mijn pauze nooit naar buiten ga vanwege het temperatuurverschil wanneer ik na dat half uur weer terug ben op kantoor. Alleen wanneer ik het heel graag wil ga ik naar een concert maar dit gaat altijd gepaard met veel pijnstillers, 1 als ik het voel opkomen en minstens 2 wanneer het door gaat zetten zodat het allemaal nog een beetje te doen is. Met verjaardagen idem dito en bij feestjes moet ik ervoor zorgen dat het in het weekend valt zodat ik er goed uitgerust heen kan anders heb ik binnen no time migraine. Ook bij mij hebben ze niks afwijkend kunnen ontdekken toen ik die periode van migraine had, medicijnen sloegen niet aan enz. Werd er ook vreselijk wanhopig van en kwam kilo's aan doordat ik minder bewoog en na elke aanval had ik vreselijke honger den tja dat werd altijd gestild met koolhydraat rijk voedsel omdat mijn lichaam daarom schreeuwde.
ben nu een jaar verder, heb nog eens in de 2-3 maanden een aanval maar daar blijft het gelukkig bij.
Misschien dat het bij jou hopelijk ook snel over gaat, niks zo erg als een leven die alleen maar uit migraine aanvallen en het herstellen ervan bestaat.