Hallo allemaal,

Ik ben ('helaas') nieuw op het forum omdat ik sinds een half jaar last heb van spanningshoofdpijn. Ik ben 25 jaar en had vroeger nooit hoofdpijn. De oorzaak? Geen idee, ik heb het gevoel dat ik mijn leven aardig onder controle had...
De laatste maanden heb ik gewoon elke dag gruwelijk hoofdpijn waardoor ik niet meer normaal kan leven. Dingen die ik heb geprobeerd hebben tot nu toe nog niet geholpen: alle soorten pijnstillers, amitriptilyne, magnesium, minder alcohol en meer slaap, fysiotherapie (waaronder ook de dry-needling techniek), psycholoog, etc. Volgende week ga ik beginnen met acupunctuur.

Ik werk fulltime en begin als het goed is binnenkort aan een nieuwe baan op vrij hoog niveau. Maar hoe...? Word al zenuwachtig bij het idee. Verder sport ik en heb ik een druk sociaal leven. Tot nu toe doe ik bijna alles nog maar dit heet helaas 'forceren.' Het resultaat is dat ik al een paar keer ingestort ben (flauwvallen ed.). Het verpest echt alles. Was bijvoorbeeld op vakantie met mijn zus maar was tot niets in staat.

Toen ik jullie verhalen op het forum las had ik gemengde gevoelens. Ten eerste schrok ik van hoe lang sommigen van jullie het al hebben, en door welke medische molen jullie allemaal gegaan zijn. Verder heb ik veel respect voor de mensen die er op een bepaalde manier mee kunnen leven. Ook ben ik blij dat ik lotgenoten heb gevonden. Alles is zó herkenbaar. De meesten van jullie zullen wellicht met me delen dat andere mensen wel met je mee kunnen leven, maar je nooit echt zullen begrijpen.

Ik kan het totaal niet accepteren (misschien hoeft dit uiteindelijk ook niet, tenminste, dat hoop ik) en ben er zó kwaad om. Herkennen mensen dit? Ik heb constant zin om tegen dingen aan te slaan en als mijn collega weer eens A. J. Kwack aan het fluiten is ben ik in alle staten. Met andere woorden: alles is te veel.

Vanaf heden zal ik dit forum in de gaten houden. Ik wens iedereen die last heeft van hoofpijn iig veel superveel sterkte!

He Moniek,
Ik ben ook nieuw op dit forum. Heb me een paar dagen geleden ingeschreven.
Ik weet zelf niet precies wat voor soort hoofdpijn ik heb. Mijn dokter denkt aan migraine, dus daar zijn we nu wat dingen voor aan het uitproberen. Volgende week heb ik mijn tweede afspraak pas, zit dus net in het 'traject'. ;-)
Ik ben ook kwaad, net als jij. Het is zo'n rotpijn die zo moeilijk onder controle te krijgen is. En daarnaast ben ik een aantal dagen na een aanval zo vreselijk moe, ik heb helemaal geen energie meer.
Wat ik zelf nog het ergste vind is dat die hoofdpijn me 'labiel' maakt, ik huil overal om en ik maak me overal druk om. Dat wil ik helemaal niet.
Ik werk niet, zoals jij, dus dat maakt het een beetje makkelijker. Als ik s'nachts een aanval heb gehad (ze komen bijna altijd snachts bij mij), dan kan ik de volgende dag gewoon rustig aan doen zonder dat iemand daar last van heeft. Het lijkt me heel erg moeilijk om dit in je leven in te passen als je werkt.

Jij bent ook nog een stuk jonger dan ik, ik ben 47, bijna 48.
Ik hoop voor je dat je binnenkort de juiste therapie voor je hoofdpijn vindt.

Herken veel van je verhaal wel..ben ook nog erg jong (19)..en zit er nu zo'n 11 maanden mee. Tis een zoektocht waar het vandaan zou kunnen komen..en een oplossing vinden is erg lastig, maar ik geloof nog altijd dat die er is. Soms zakt de moed mij ook wel inde schoenen als ik lees dat sommige mensen het al een jaar of 20 hebben. Maar jij bent een ander niet, en een ander is jou niet.

Hoihoi! Ik ben nog niet zolang op het forum, maar al heel lang hoofdpijnpatient. Ik ben 25 jaar en ik weet niet anders dan dat ik hoofdpijnklachten heb. Vanaf mijn 4e jaar heb ik migraine aanvallen, hormonaal en 'gewoon'. Soms weet ik een reden, soms niet. Verder heb ik een paar jaar geleden van de dokter ook de diagnose 'spanningshoofdpijn' gekregen. Nu ben ik vorige week (eindelijk) bij de neuroloog geweest en die vertelde dat spanningshoofdpijn niet perse door spanning hoeft te komen, maar dat het een verzamelnaam is voor alle hoofdpijnen waar niet een duidelijke oorzaak voor is. Er is daar nog heel weinig over bekend en kunnen daar heel weinig aan doen. Ik wil jullie hiermee niet bang maken trouwens hoor!
Ik ben eigenlijk nooit echt kwaad om mijn hoofdpijn. Doordat ik het al zo lang heb, weet ik niet beter. Ik heb er mee leren leven en omgaan. Ik weet precies wat ik wel en niet moet doen tijdens een aanval. Wel heb ik vaak een schuldgevoel. Als ik weer mijn werk moet verzuimen of een afspraak afzeggen of als mijn man de hele avond of dag alleen zit. Daar baal ik van. Verder probeer ik het te accepteren en te genieten van de dagen dat het goed gaat. Mijn man begreep het eerst helemaal niet. Nu zijn we samen naar de huisarts en de neuroloog geweest en begint hij er meer van te begrijpen en te zien dat er echt gewoon weinig aan te doen is en dat er niet gewoon iets niet goed is, wat wel even gefixt kan worden. Daar ben ik blij mee, want dat vond ik nog het moeilijkst, dat ik het idee had dat mijn eigen man dacht dat ik me aanstel. Nu weet hij dat het niet zo is.
Ik kan jullie weinig tips geven, omdat ik zelf nog niet weet wat voor mij het beste werkt en omdat het bij iedereen anders is. Maar ik kan jullie wel meegeven: probeer het op dit moment toch te accepteren. Probeer wel uit te zoeken hoe je er mee om kan gaan en wat je kan doen om het onder controle te houden, maar als je je kwaad erom maakt, levert dat spanning op en wordt het alleen maar erger.

Pff..dat is wel erg lastig, ben er zelf wel erg kwaad om, omdat mijn leven 180 graden is gedraaid. Werken/functioneren gaat niet meer...heb elke dag wel een moment dat ik denk gvd waarom? En accepteren kan ik niet..blijf er tegen vechten totdat ik weer de dagelijkse dingen kan doen zonder al te veel pijn. Kunnen jullie trouwens nog een beetje genieten van het mooie weer of levert dat bij jullie ook weer extra hoofdpijn op?

Hoi, kan zeker wel genieten van het mooie weer. Maar moet wel opletten dat ik genoeg drink. Helaas heb ik zaterdag de hele dag plat gelegen met hoofdpijn. 's Avonds ging het gelukkig weer beter. Hoop dat je iets kunt vinden wat voor jou werkt en dat je hoofdpijn tijdelijk is!

Hee allemaal,

Nelly: ja dat labiele begrijp ik helemaal. Ik kan al janken als er iets valt ofzo. Terwijl dat helemaal geen erge dingen zijn. Dat komt denk ik omdat alles extra veel energie kost, je bent al snel op. Wel typisch dat je je alles dan zo aantrekt, terwijl het veel beter voor je lichaam is om je juist niet druk te maken.
Ik ben benieuwd hoe je tweede afspraak afloopt.

Desi: ik heb jouw stukjes ook gelezen, vind het heel erg voor je. Ik vind het heel goed van je dat je nog in een oplossing blijft geloven. Door hoop hou je het dan toch nog een beetje vol... En over het mooie weer: ik word heel verdrietig als het mooi weer is en ik heb hoofdpijn. Had laatst 2 vrije dagen en beide dagen als een lijk op de bank gelegen. Terassen vol, al je vrienden overal buiten. Vreselijk! Maar als het vol te houden is en ik kan toch naar buiten kan ik alsnog niet echt genieten. Heb jij nu nog dingen lopen qua medicatie of iets anders?

Bredah: knap hoe je ermee omgaat. Wel heel fijn dat je man het nu beter begrijpt.

Goed nieuws voor mij: ik heb al 4 dagen (bijna) geen hoofdpijn! Wist bijna niet meer hoe het voelde.
Ik had zaterdag een festival waar ik me erg op verheugde en was in de loop van de week al zooo aan het hopen dat ik me die dag goed zou voelen. De vrijdag ervoor ben ik voor de eerste keer naar Yoga geweest en toevallig had ik die dag ook een afspraak met mijn psycholoog. Weet niet of die dingen hebben geholpen. Ben namelijk ook begonnen met meer amitriptilyne, nu 60 mg per dag. Ben alleen heel bang dat het weer terugkomt omdat het ook even weg was toen ik begon en daarna nog een keer toen ik de dosis verhoogde. Maar ik hou jullie op de hoogte! Werd dus op de dag van het festival wakker zonder hoofdpijn (meestal heb ik dan nog wel een vaag dof gevoel in mijn hoofd maar dat is lang niet zo erg) en had even een klein geluksmomentje.

Wat me wel opvalt is dat ik al heel lang niet meer had gehuild (tot gisteren dan). Ik ben heel gevoelig dus vraag me af of ik toch geen dingen opkrop... Misschien is dat een oorzaak voor hoofdpijn. Maar toen het begon had ik volgens mij geen dingen opgekropt. Terwijl ik dit schrijf komen er eigenlijk steeds meer dingen naar boven dus misschien is dat laaste toch wel zo, maar dan onbewust...

Sinds ik de dosis amitriptilyne heb verhoogd ben ik trouwens echt een emotioneel wrak. Wil alleen maar huilen en in mijn bed liggen, terwijl ik juist blij moet zijn dat ik even geen hoofdpijn heb. Heeft iemand een dergelijke ervaring ook met deze medicijnen? Weet niet of het daaraan ligt, misschien heb ik nu de pijn weg is ook meer ruimte voor andere dingen (en helaas dus ook negatieve gevoelens).

het kan een bijwerking zijn van de ami, maar het kan ook heel goed zijn dat het komt omdat je nu even geen pijn hebt. Ik herken het van zware pijnstillers, als mijn lijf weer heel zeer doet. Van pijn wordt je moe, en het laatse merk je wel, maar de pijn is erger. Valt de pijn weg, dan merk je pas hoeveel energie je kwijt bent, en dan komt er ook ruimte voor andere dingen. Waaronder dus tranen!!!

Hoi Moniek, dat is pas van de laatste tijd hoor, dat mee omgaan. Vind het ook heel moeilijk en voel me vaak heel schuldig. Ben blij dat er mensen in mijn buurt zijn die het begrijpen. Maar ik probeer mijn hoofdpijnklachten niet mijn leven te laten overheersen. Ik probeer te genieten van de goede dagen en niet aan de hoofdpijn te denken en tijdens de slechte dagen probeer ik me er bij neer te leggen. Lukt niet altijd hoor, maar scheelt volgens mij toch een stuk spanning. Heb nu inmiddels van de neuroloog imigran voorgeschreven gekregen, om te kijken of dat helpt tegen de 'spanningshoofdpijn'. Heel benieuwd.
Ben nu trouwens een kuur vacushapen aan het doen (ff googlen) en heb het idee dat ik me daar ook beter door voel. Dat is niet alleen om af te vallen, maar ook voor doorbloeding en stofwisseling. Uit de scan is trouwens niets gekomen, gelukkig. Had ik ook niet verwacht, maar toch fijn om dat uit te sluiten.