Hoi allemaal,

Ik zal mezelf even voorstellen. Ik ben Jessica en ik ben 17 jaar oud of jong afhankelijk van hoe je het bekijkt. Ik heb al ongeveer 7 jaar last van hoofdpijn, dit is ooit begonnen door een val op mijn nek.
Op mijn 10e ben ik van een bank afgeduwd en op mijn nek terechtgekomen. Uiteindelijk bleek ik niet meer in staat om mijn hoofd fatsoenlijk te draaien en ik had hoofdpijn. Rond dezelfde tijd werd bij mij een te langzaam werkende schildklier geconstateerd waarvoor ik medicijnen begon te slikken. Met mijn nek moest ik toch naar een fysiotherapeut en het bleek dat er een nekwervel was verschoven. Nou dat werd verholpen, ik moet nog af en toe terug. Maar de hoofdpijn bleef, en tja als je zo vaak naar de dokter gaat als ik omdat mijn imuunsysteem niet zo fantastisch werkt vanwege mijn schildklier, dan kom je al snel genoeg bij de neuroloog terecht.
Nouja snel, ik was 14 toen het zo uit de hand begon te lopen dat ze een hersentumor vreesden. Dus op naar de neuroloog, die kon niks vinden dus noemde ze het spanningshoofdpijn. Het beste wat ik kon doen was terug naar de fysiotherapeut dus dat deed ik. Ik kreeg oefeningen en van de neuroloog nieuwe pijnstillers Naproxen omdat paracetamol en ibuprofen niet werken en mijn keuze ernstig is beperkt vanwege mijn schildkliermedicijnen en een allergie voor ontiegelijk veel hulpstoffen die in heel veel medicijnen voorkomen. De oefeningen deden hun werk en het scheen te helpen, heel even. Maar ja ik vond het wel goed ik hield mijn mond wat misschien niet al te slim is en als ik dan hoofdpijn had, jammer dan. Het moest maar zo, dat zeiden ook de artsen. Je moet er maar mee leren leven.
Dus dat deed ik, met fysiotherapeutische ondersteuning zo nu en dan. Ja, door de jaren heen werd de hoofdpijn steeds erger en vorig jaar bereikte het een hoogtepunt. Een hoofdpijn die in geen enkele categorie te plaatsen was. Mijn fysiotherapeut, (ik heb al jaren dezelfde) kent mij ondertussen wel en is er al lang achter dat ik geen kleinzerig persoon ben, maar het was zo erg dat hij me dringend verzocht om naar de huisarts te gaan omdat hij me niet meer kon helpen en me alleen maar meer pijn deed.
Nou wordt ik door mijn eigen huisarts wel geloofd maar andere artsen hebben daar wat meer moeite mee vanwege het feit dat ik een erg hogen pijngrens heb. Om maar even een voorbeeld te geven, ik heb in november 2008 een ernstige blessure opgelopen aan mijn beide onderbenen. Het begon als een overbelasting of dat dachten ze, maar ik mocht nog alles als ik het maar iets rustiger aan deed, dus dat deed ik. Maar het werd steeds erger tot het punt dat ik amper kon lopen. Ze stuurden me toen naar een specialist die een botvliesonsteking vaststelde in beide onderbenen, ook wel bekend als shinsplint. En ook hij liet me doorlopen, totdat hij 2 maanden later mijn botscan met contrast te zien kreeg om aan te tonen hoe ernstig het was. Nietsvermoedend liep ik zijn kantoor binnen na maanden stuntelen met krukken. Hij opende mijn foto's en was praktisch in shock, ik had de stoel die voor zijn bureau stond nog niet bereikt of hij vertelde me dat ik de komende 3 maanden absoluut niet mocht lopen. Dan schrik je toch wel. Ik had de ergste botvliesontstekingen die hij had gezien en daarbij had hij me maanden rond laten lopen met een stressfractuur in mijn rechter scheenbeen. Die fractuur betrof een scheur in mijn scheenbeen van boven tot onder, als ik pech had gehad dan had die tijdens het lopen finaal doormidden kunnen breken. Normale mensen lopen dan echt niet meer rond, maar mijn pijnrespons tijdens zijn eerste onderzoek was zo miniem dat hij me niet zo serieus nam.
Maar goed terug naar de hoofdpijn, die steeds erger wordt. Mijn internist is bezig met mijn medicijndosering om dat als oorzaak uit te sluiten. ook ben ik bij een oogarts geweest die me oogdruppels en ooggel voorschreef vanwege droge ogen. Ook deze verlichting is van korte duur gebleken, want de hoofdpijn komt en gaat niet meer weg, en blijft aanhouden alweer weken dag en nacht. Alles doet pijn, praten, lopen dreunt door tot aan mijn hoofd. kauwen is te pijnlijk en licht maakt het hele gedoe vaak nog erger. Op school is concentreren erg moeilijk, maar het moet maar. Soms valt het iemand wel eens op dat ik erg vaak naar mijn hoofd grijp of er moeilijk kijk, maar zodra ik zeg dat ik hotfdpijn heb dan doen erg nonchalant ofzo... Want hoofdpijn nouja dat heeft iedereen wel eens, dat hoor ik ze dan bijna denken. Dat vind ik ook niet erg, ze haken meestal af wanneer ik zeg dat ik niet weet wat voor een hoofdpijn het is.
Dankzij mijn hoge pijngrens ben ik wel nog in staat om naar school te gaan maar verder vroeg ik me af of iemand nog tips heeft om het wat te verlichten ofzo want het enigste wat helpt is om te gaan liggen in een donkere, stille kamer en me niet meer te bewegen maar zodra ik opsta dan is de hoofdpijn weer terug en omdat deze hoofdpijn wekenlang kan aanhouden is dat niet echt een optie lijkt me zo. En hoe ik de artsen moet laten inzien dat het echt niet te harden is dat is me nogsteeds een raadsel, ze willen gewoon niet geloven dat ik zo'n pijn heb omdat ik amper pijnstillers slik, maar als ik baat had bij pijnstillers dan ging ik niet altijd terug naar de dokter.

Groetjes,
Jessica

Ik ben aardig ondersteboven van je verhaal. Hoe je de artsen moet laten inzien dat het niet te doen is? Laat ze lezen wat je hierboven geschreven hebt!

Ik heb hele andere hoofdpijn dan jij, dus ik kan je niet echt uit ervaring dingen vertellen. Wat ik wel gedaan heb is alle tips tegen clusterhoofdpijn verzameld. Misschien zit er ook iets tussen dat jou verlichting kan geven?

http://kopzorgen.studioleo.nl/phpBB3/viewtopic.php?f=3&t=2698

Ik ga het zeker nog eens aankaarten bij de dokter, helaas krijg ik vaak genoeg te horen dat ik er gewoon maar mee moet leren leven.

In ieder geval bedankt voor de tips, ik heb al gezien dat er een aantal dingen bijstaan die ik al doe, dus misschien helpen die andere ook.

Groetjes, Jessica

Nou, poeh hee... wat een verhaal! Heel eerlijk gezegd heb ik niet veel erop te zeggen, alleen dat het me vreselijk lijkt als je niet verder komt in de hulpverlening en ondertussen maar pijn blijft houden. In jouw verhaal lijkt me een oorzaak vinden heel belangrijk, zeker gezien die val op je nek.
Heb je al eens een osteopaat geprobeerd? Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen specifieke ervaring heb met een osteopaat en hoofdpijnklachten. Maar ik heb zelf een verhaal van 15 jaar andere achter de rug en na vanalles geprobeerd te hebben, medicijnen, vervelende onderzoeken etc. heeft mijn osteopaat (mijn held!! ) mij in 4 behandelingen overal van af geholpen! Sindsdien heb ik veel vertrouwen in deze vorm van therapie. Omdat hij met spieren, gewrichten (je nek), organen (je schildklier) en hersenen (je hoofd) bezig is kan zo iemand misschien ook iets voor jou betekenen bij het vinden van een oplossing.

In ieder geval heel veel beterschap en succes met alles.

ja, die fysiotherapeut die ik noemde dat is ook een osteopaat, en hij heeft me geholpen voor zover hij kon maar op een gegeven moment kon hij me niet meer behandelen omdat het gewoon te pijnlijk werd. Maar ik ga nogsteeds terug als ik last krijg van mijn nek en daardoor spanningshoofdpijn krijg, ook was hij degene die steeds met nieuwe ideeën kwam om uit te proberen. Dus hij heeft me super geholpen zover als mogelijk.

In ieder geval bedankt en ik ben blij dat je overal vanaf bent gekomen.

Groetjes,
Jessica